‘…ఐదు వారాలైనా దాట లేదు…ఎంత విరహం!!…’ అంది మాధురీ…

అలా వాళ్లు వెళ్లి పోయాక వారి మాటలు గుర్తుకు వచ్చి అబ్బ…

తను ఒక ట్రాన్స్ జెండర్ వయసు ఒక నలబై ఐదు ఉండోచ్చూ ఎత్తు …

ఏంటే లంజా మళ్లి చెప్పలా చీకి శుభ్రం చేయి అంటూ కటువుగ…

‘…అదో పెద్ద కధ…మనం మళ్ళీ కూర్చున్నపుడు వివరంగా చెప్తాల…

నేల సరి అయిన మూడు రోజుల తరువాత ఉదయాన్నే కాస్త లేటుగ…

ఉదయం లేవగానే ఒళ్లాంత హాయిగా ఉంది మనసు తృప్తిగా అని…

నేను రాసిన సునీత పెద్ద గుద్దలు స్టోరీలో ఉన్న భావన వల్ల…

వాడు వెళ్లిన వెంటనే మా వారికి ఫోన్ చేసి కారు ఎక్కడా …

హెల్లో. నేను మీ రఘు. ఇంకో కథతో మీ ముందుకు వచ్చేస్తున్…