ఓసారి నిష్టూర్చి నిద్దరౌదామని ప్రయత్నించాను…పెరట్లో చూస…

…బెల్ అయింతరవాత బైటికొస్తూ టైం చూశా… అరగంట వర్ణించిం…

‘…చెప్పవమ్మా! శోభనపు పెళ్ళికూతురా!…’ అని వెక్కిరించాడ…

నేనా పనోరెండు సార్లు చేసేసరికి ఆ నరాలు పగిలిపోతాయా…

‘… ఆడపిల్ల కదా!… పర్లేదు …మహా అయితే నాయనమ్మ …అదే!… ర…

…నువ్వ…నుకున్నదేం… కాదులే!… అది వాడి దండ!… అన్నాను ర…

…ఊహూఁ!… అంటూ ఓ పావుక్షణం చూపు కలిపి…ర…మ్మ…న్న…ట్లు…గా…

…కాసేపు మాట్లాడకుండా ఉండిపోయాను , జరిగినవన్నీ నెమరే…

మా వదిన పెరు ప్రమీల చాలా బాగుంటుంది అజంతా శిల్పం లా…

మధ్యలో వచ్చి నా సంతానం చెడగొట్టారు గానీ…ఎంత బాగుండేద…